G'day!

Omdat sommigen van jullie ongeduldig worden (he els en Bep

) en we onze lezers natuurlijk wel tevreden willen houden (want we vinden het erg leuk dat jullie onze avonturen volgen en leuke reacties plaatsen ) bij deze een nieuw verhaal!

Woensdag konden we onze eerste hittegolf (34 graden) meemaken, nou ja voor Nederlandse begrippen tenminste want hier spreken ze pas over een hittegolf als het meer dan 40 graden is! Om wat zonnestraaltjes mee te pikken zijn we om half 4 gestopt met werken en zijn we lekker naar het park gegaan! Wel goed gesmeerd natuurlijk want je wordt hier om je oren gegooid met antihuidkanker campagnes zoals megagrote bussen met zonnende mensen en dan de tekst 'skin cells in trauma'...

Rond Melbourne kun je vier seizoenen in 1 dag meemaken en een typisch verschijnsel is een zogenaamde cold change. De temperatuur zakt dan ineens in de middag ruim 10 tot 15 graden. John had er echter niet bij gezegd dat het dan ook kon gaan stortregenen! En na een paar warme dagen dachten we dat we niet meer met onze paraplu hoefden te slepen...

We liepen die donderdag het ziekenhuis uit en het zag er erg dreigend uit. Steeds sneller lopend naar de bus, waren we de regendruppels helaas niet voor. Gelukkig nog redelijk op tijd de bus, de trein en weer de bus. Want we waren nog maar net thuis of de hemel barstte open! In een bui viel er maar liefst 25 ml regen. Helaas is dit niet genoeg om het gele gras groen te toveren

Aangezien we ruimte hadden bespaard door onze paraplu en emergency poncho thuis te laten, konden we wel onze fotocamera meenemen om jullie te laten zien waar we dan de hele dag zitten en wat we uitvreten. Marlieke dus aan de slag met haar camera (she loves de zelfontspanner functie ;) Robin weet daar alles van!) Na een paar test foto's had ze eindelijk de juiste plaats gevonden om de camera neer te zetten. 10 seconden knipperend voordat de foto werd genomen, kwam net op het moment supreme de professor binnen lopen! Marlieke kon nog net de camera omdraaien zodat het knipperen niet zou opvallen! PS foto's daarna zijn toch gelukt: zie de fotoserie!

Onze taak is dossiers van patiënten met stofwisselingsziekten doornemen, belangrijke dingen noteren in een zelfgemaakte database, hierover conclusies trekken en een verslag schrijven. Nu hebben we per patiënt 2 soorten dossiers, een dun genetisch dossier met alleen de belangrijkste brieven rond de patiënt en de erfelijke info, en de ziekenhuisdossiers, welke veel meer info bevatten. We hadden alleen nog maar de genetische en dachten al aardig op te schieten tot de professor een aantal van de ziekenhuisdossiers kwam brengen. We schrokken: ze waren soms wel 10 cm dik, vol met deels kriebelig handschrift! En dit waren alleennog maar die van Marlieke die de patiënten bekijkt die geen tot weinig symptomen hebben in tegenstelling tot Sannes patiënten die juist vaak wel veel symptomen hebben: hoe dik zullen haar statussen dan wel niet zijn?!

(Lotte V: flashback gelukkig nu wel een bureau..)

Toen Marlieke donderdagavond naar de douche liep zag ze ineens een spin, heel dapper niet gegild en John erbij gehaald (volgens John kun je ziek worden van die spin als hij je bijt) en die heeft hem dapper neergeslagen om vervolgens onze kamers en de badkamer grondig te lijf te gaan met een bus insectenspray ugh ugh...

Op vrijdag kregen we onze eerste inburgeringstest: een Japanner van een internationaal telefoonbedrijf zocht de weg naar een golf club in het Royal Park voor een business meeting en wist niet wat hij met zijn kaartje moest doen in de tram en wat de juiste halte was. Blijkbaar zien we er al uit als echte Australiërs, want hij vroeg onze hulp! (En gelukkig wisten we ook het antwoord

)

We zijn er inmiddels wel achter dat de Australische regering van papierwerk houdten voor alle mogelijk denkbare dingen een formuliertje heeft. We hadden er al 4 ingevuld, kopie van onze paspoort aangeleverd, CV ingeleverd voor ons dossier, maar dat bleek nog niet genoeg te zijn: ze willen graag ook nog een Verklaring omtrent het gedrag uit Nederland (veel scanwerk, machtigingen maken voor onze ouders en zusje om die op te gaan halen etc) en ook een Working with children check (ook al werken we niet echt direct met kinderen hier..) Dit laatste vereist een ingevuld boekwerkje, foto, een kopie van paspoort, visum en een verklaring dat we op een Australisch adres wonen. Dit laatste wisten wij niet en dus konden we nog een keertje terug nadat we door John een brief hadden laten ondertekenen!

Maar na al deze papieren rompslomp en een week hard werken (OK, ook een beetje in het park gelegen

) en het vele reizen verdienen we wel een leuk dagje uit! Dat dachten John en Lilian ook en ze namen ons mee naar een beroemd stukje Australië in de buurt van Melbourne. Namelijk: The Great Ocean Road!!

We zijn ‘s ochtends vroeg om 9.15 vertrokken en deden er ruim een uur over om bij het begin van de route te komen: Torquay. Sanne en Marlieke zagen voor het eerst de oceaan en sprongen spontaan een gat in de lucht! We waren bang dat de zon niet zou komen aangezien het 's ochtends nogal bewolkt was, maar rond 11 uur brak de lucht open en kwam de blauwe lucht tevoorschijn! Hierna reden we door over de beroemde kronkelweg langs de oceaan(niet geschikt voor mensen met wagenziekte.. neem je reispilletjes maar mee Inge

). Onderweg zijn we een paar keer gestopt om foto's te maken en een stukje te lopen naar bekende uitzichtpunten. Onder andere The Lighthouse bij Aireys Inlet. Een witte vuurtoren met rood dakje en prachtig uitzicht op de oceaan! Lopend over een paadje tussen de struiken, slaakte Sanne ineens een zacht gilletje: Help wat is dat? Er liep een soort van slang met pootjes over het pad! John vertelde ons dat dat een blue tongue lizzard is en dat dat juist een goed teken is: als je er daar veel van ziet betekent dat dat er waarschijnlijk geen slangen zijn!

Van Aireys Inlet, het kwik liep inmiddels op tot 28 graden, reden we verder naar Lorne om te lunchen! Marlieke zag weer een mooi Kodakmomentje: een stukje verlaten strand. Hier wilde ze ook wel een springende actiefoto. Helaas was de timing tussen foto maken en springen steeds net verkeerd en stond ze steeds erg maf op de foto! John en Sanne zagen daar de humor ook wel van in! Uiteindelijk toch nog gelukt

.

We reden verder naar Apollo Bay ons eindpunt (dat is halverwege the Great ocean road, maar meer is niet te rijden in een dag als je wilt stoppen onderweg en ook nog terug moet ‘s avonds!) Onderweg kwamen we langs een prachtig verlaten strandje met veel grote stenen, waartussen allemaal mooie schelpen te vinden waren! Sanne heeft een hele verzameling bijeen gesprokkeld en mee naar huis genomen! Toen we verder reden zagen we allemaal toeristen omhoog staren en foto's maken: wat waren die aan 't doen? John snapte het wel: er waren koala's te zien in de bomen, snel even illegaal de auto geparkeerd naast de weg en een paar foto's gemaakt! Wat een luie beestjes zeg! Over lui gesproken, de tamme kangoeroes op de golfbaan van Anglesea hupsen maar wat rond en liggen fotogeniek van het zonnetje te genieten!

Aangekomen bij Apollo Bay rond half vier hebben we nog even goed rondgekeken naar leuke accommodatie plekken voor als we met Tom en Robin dit stuk gaan rijden! Na nog even op het strand te hebben geluierd zijn we weer terug gereden en kwamen we om kwart over 7 ‘s avonds weer thuis aan. Onder de indruk van alle mooie uitzichten hebben we lekker uitgeslapen en houden we vandaag een rustdagje: weblog verhaal schrijven, de was doen, boodschappen doen, etc...

In woorden is het lastig te beschrijven, (nou eigenlijk in 1 woord: GEWELDIG) maar bekijk ook zeker de foto's van de great ocean road!!

Groetjes van Sanne en Marlieke!