Hallo allemaal,

Na elkaar zoveel dagen niet te hebben gezien, kwam Marlieke dinsdag het ziekenhuis weer inlopen. (Eindelijk weer wat Nederlands praten, niet meer alleen vroeg opstaan voor de bus en de trein, niet alleen door het donker en enge mannen trotseren in de bus

) Om het te vieren zijn we dan ook samen met de ouders van Marlieke uit eten geweest bij de Chinees, erg lekker!

Na een paar daagjes thuis werken in het zonnetje, (tja als de professor van huis is, dan dansen...) hebben we het weekend leuk ingeluid met een avondje 'stappen', (voor zover dat kan in Melton natuurlijk

). Samen met Rebecca, Travis, John en Karen (de zus van John) zijn we naar dé club in Melton geweest, de Country club wel te verstaan. Het was een grote club waar naast een restaurant, een bar, een klein casinootje vol met Pokies (Australische slang voor van die automaten) ook een zaaltje met tafeltjes stond met een mini-podiumpje. Na eerst uit geweest te zijn, oftewel tea (=diner) te hebben verorberd, gingen we naar het zaaltje. Ja, want het was KARAOKE-time! Toen we zagen tegen wat voor babes we het op moesten nemen schrokken we wel een beetje hoor. Aan de ene kant hadden we als tegenstanders een groep wat oudere dames, die helemaal los gingen op de muziek, maar qua dansstijl nog wel wat bij te leren hadden (qua zangstijl trouwens ook) en aan de andere kant waren er een aantal nogal dellerige jonge dames (netjes genoeg?), die volgens Travis echt tot de trash van Melton behoorden (En we probeerden ze nog wel aardig te omschrijven). Op het einde van de avond kwamen er nog een aantal mannen naar voren die wonderbaarlijk onder invloed van een aantal pilsjes (oftewel helemaal pissed (wat dan weer slang is voor zat)) nog best aardig konden zingen. Zonder gekheid er waren ook wel een aantal dames, waaronder Rebecca en Karen die erg goed konden zingen. Natuurlijk spanden wij de troon! Voor wie ons nog nooit heeft horen zingen, met ons mooie zangtalent blazen we iedereen omver (uuh is dat positief of negatief?) Na een paar uur waren wij, samen met Rebecca en Karen, dan ook eindelijk aan de beurt en met ‘Man! I feel like a woman!' van Shania Twain kregen we heel de zaal op de dansvloer. (Aan de foto's zien jullie wel hoe druk het was en nee we waren echt niet de enige daar!). Na dit mooie zangavontuur hebben we ook nog wat tijd op de dansvloer gespendeerd en toonde John ons zijn danstalent. Zwierend en zwaaiend danste hij met ons de hele zaal door. (Gelukkig konden we overeind blijven).

Na om half 2 te zijn thuisgekomen, zijn we snel ons bed ingekropen, want de volgende dag was het weer op tijd op en op pad naar Sovereign Hill. We ontmoetten de ouders van Marlieke in de trein en samen gingen we op pad naar dit dorpje gelegen in Ballarat waar mensen nog leven zoals in de 19e eeuw. In dit openlucht museum was een gold diggers stadje nagemaakt, zoals het eruit zou hebben gezien in de Gold rush. Voor de geïnteresseerden onder ons deze tijd begon rond 1850 toen mensen massaal naar dit gebied trokken en op zoek gingen naar goud. Dit dorpje bood een inzicht in hoe mensen leefden in die tijd. Zo waren er oude winkeltjes, hotels, huisjes, een school en natuurlijk reed er een huifkar rond en liepen er mannen met geweren. Natuurlijk wilden wij met alles en iedereen wel op de foto. Een van de mannen vond ons zo op elkaar lijken en vroeg dan ook of we zussen waren (eej die hebben we vaker gehoord), ‘Nee? Cousins dan?' ‘Nee, we zijn echt geen familie, hoor!' . Als echte charmeur wist hij ook Ria helemaal in te palmen door te vragen van wie zij dan de zus was, haha goede zet

.
Naast het maken van leuke foto's zijn we natuurlijk zelf ook met karretje in de mijn afgedaald. Daarna was het tijd voor een heerlijke lunch, waarbij we even waren vergeten dat een maaltijd voor één hier eigenlijk in 80% van de gevallen al genoeg is voor twee, dus opletten met wat jullie bestellen als jullie de trip hier naartoe ooit gaan maken.
Naast al die verschillende activiteiten, waarbij we ook weer terug de schoolbanken ingingen en onze kunsten vertoonden met een heuse kroontjespen met inkt, kon je ook zelf nog nagaan of je geluk had en een gokje wagen als goudzoeker. Als het echte gold diggers betaamd, wilden wij natuurlijk wel eens even kijken of we wat konden vinden... en ja hoor we hadden geluk!

Helaas was het om half 5 weer tijd om naar huis te gaan. Helaas niet alles van het dorpje te hebben gezien, maar gelukkig wel met wat goud op zak stapten we weer de bus in.

Op naar onze volgende leuke weekendactiviteit!

Liefs,
Marlieke & Sanne