Na een korte radiostilte vanaf onze kant,nu weer een verhaaltje vanuit de stad die meer dan 16.600 km bij jullie vandaan ligt! (Jullie hebben niet veel gemist, want vorige week was niet echt spannend met als hoogtepunt het shoppen in Melbourne voor een warme trui en vestje in en het volgen van een spin op de mouw van een man in de bus: 'oeh hij klimt al bijna in z'n nek!!'),

Wel leuk is wat te vertellen over de buschauffeurs hier: die hebben hun eigen relaxte ritme en houden niet erg rekening met wie ze moeten vervoeren. Is de trein 2 minuten te laat, dan rijden de aansluitende bussen (gaan maar 1x in het uur) gewoon leeg weg zodat de tientallen mensen op het station kunnen blijven wachten... En als de trein wel aansluit gaan de buschauffeurs rustig nog even een sigaretje roken, of het grappigste van allemaal: ze rijden een eindje van het station naar een openbare wc, stappen uit en gaan rustig even naar het toilet, terwijl de hele bus vol met mensen zit te wachten. (Toch apart?) De ene helft van de chauffeurs vertrouwt ons en laat de bus aan staan etc, de ander neemt de sleutel van de bus en z'n geldkluisje mee in het toilet

Na twee weken fulltime werken aan ons onderzoeksproject, waarin zelfs het vorige weekend niet ongeschonden bleef, zijn we al wel veel opgeschoten. Het verzamelen van onze data uit de patiëntendossiers is zo goed als klaar (als er niet stiekem nog wat patiënten worden bij gevonden/verzonnen net als bij Marliek deze week nog..). Daarnaast hebben we een begin gemaakt met het schrijven van ons artikel. Ook dit zal niet zonder slag of stoot gaan, want de prof had al voorspeld hoe dat zal gaan met voldoende aanpassingen van zijn kant: ‘Nee, dat moet anders. Zet dat stuk daar maar neer. Nee, dat moet zo. Ownee, hoe je het de eerste keer had was toch goed.' (Uuuh, nou dat hebben we gemerkt hoor

). Bovendien hebben we een aantal keer per week werkoverleg in de tram, waarbij hij plots naast ons opspringt en met ideeën komt voor ons stuk. (Uuh staan wij daar verrast met ons nog duffe hoofd. Haha, hebben soms nog wat opstartproblemen in de ochtend hoor) Maar het onderzoek en het artikel beginnen al een beetje een vorm te krijgen, dus gaat helemaal goed komen!

Dat we niet altijd even scherp zijn, blijkt ook wel uit het feit dat we hier soms Nederlandse woorden gaan verengelsen. Toen Sanne tegen de prof begon over een Aussie football wedstride, kreeg ze dan ook een wel heel erg verraste blik, haha. Uuh foutje..

Na deze goede vooruitgang met ons onderzoek, vonden we dat we wel weer een leuk weekenduitje hadden verdiend! Gisteren zijn we dus weer vroeg in de ochtend op pad gegaan, op weg naar een autoverhuurbedrijf. Het idee was om naar Mornington Peninsula te gaan (een soort schiereiland, wat vast zit aan Melbourne). Omdat deze mooie omgeving zo'n 150 km van Melton vandaan ligt en met het openbaar vervoer niet te bereiken is, hebben we ervoor gekozen een auto te huren: Aaaahhh, spannend, links rijden!!

Nou daar gingen we dan hoor. Sanne het eerst achter het stuur, wat hier dus rechts in de auto zit, dat alleen is al wennen. Daarnaast was het een automaat, (waar ik ooit tijdens het lessen (uuh 5,5 jaar geleden) voor het eerst, en gelijk voor het laatst, in had gereden). Haha een echt avontuur dus

Na een wat, uuuh, schokkerig begin, gingen we op pad. Bij elke bocht bleven we ons mantra herhalen: links blijven rijden, links blijven rijden. Gelukkig ging dat redelijk goed. Op wat kleine foutjes na, waarbij Sanne een paar stoeprandjes heeft geraakt (is best lastig hoor, omdat je rechts in de auto zit, en je inschattingspunt heel anders is, was ik een beetje geneigd iets te ver links te rijden. Oeps..

) Ook reed Sanne bijna een groep fietsers aan, bij het afrijden van een parkeerplaats Gelukkig was daar Marlieke die ‘ho!' riep en kon er nog net op tijd op de rem worden getraptHet lastige van het rijden hier is, de fietsers die geen eigen fietspad hebben, en als het mooi weer is (zoals het nu is vanaf het einde van afgelopen weekeindelijk weer) en ze in grote groepen rijden, denken ze de linker baan te kunnen claimen (van de twee linker banen) En daarnaast zijn Australiers ook niet erg slim qua ruimtelijke planning, want met parkeervakken is ook geen rekening gehouden en als er geen fietsers zijn, staan er wel ineens auto's midden op de weg!

Na een eerste stop bij Brighton beach (een mooi strand met erg leuke huisjes), kwamen we na 3,5 uur aan bij Point Nepean, het zuidelijkse puntje van Port Philip Bay, de baai die als het ware omarmd wordt door Melbourne en z'n suburbs. Bovendien is het het meest westelijke puntje van Mornington Peninsula (Beetje te snappen? Anders moeten jullie het misschien gewoon even opzoeken op een kaartje

).

Een erg mooi natuurgebied waar we mountainbikes hebben gehuurd om naar bij het uiterste puntje te komen. Hier kwamen we erachter dat we stiekem onze fietsen in Nederland wel heel erg missen! (Nooit van te voren kunnen bedenken). Na een keertje weer eens lekker actief bezig geweest te zijn en genoten te hebben van de natuur stapten we na een lunch in het zonnetje weer in de auto en bracht Marlieke ons naar Sommerville waar de paarden op ons stonden te wachten. Ook Marlieke moest even wennen aan de auto en het links rijden, maar uiteindelijk zijn we zonder kleerscheuren en zonder deuken, via een afgelegen off road pad bij ‘de manege' aangekomen.

Daar aangekomen waren de paarden nogal groot, maar omdat we best stoer zijn, stapten we als echte volleerde paardrijders gewoon op. Sanne op de oude (en nogal slome

) Tabitha en Marlieke op de stoere Luke. Sanne reed achter de instructrice, maar omdat Tabitha niet de snelste was, hield ze de hele groep op... Gelukkig bleef de instructrice haar aansporen om Tabitha sneller te laten gaan: ‘Big kicks on Tabhita!' (uuh Sanne bleef dat paard schoppen, maar ze bewoog voor geen meter harder. Voelde echt als dierenmishandeling) Gelukkig werden de paarden af en toe aangespoord tot draven (dat deden ze dan soms toch wel een stukje), waarbij Sanne hobbelend op het paard zat... (Nee, paardrijden is niks voor mij!) Gelukkig ging het Marlieke een stuk beter af! Zij draafde als talentvolle paardrijdster op Luke (met enkel haar ervaring als 7 en 8-jarige). Zat helemaal in het ritme.

Na het paardrijden hup de auto weer in en op naar huis. Met een verkeerde afslag hier en daar kwamen we heelhuids aan in Melton. Nog even snel met het genot van een auto boodschappen gedaan! (Normaal lopen we 2-3x per week met de zware boodschappen zo'n 20 minuten vanaf de shops naar hier. Nu we een auto ter beschikking hadden, moesten we er wel van genieten natuurlijk!!). Uiteindelijk was het toch tijd om afscheid te nemen van ons geliefde Toyotaatje en zat de dag er weer op.

Nadat bij jullie vorige week de tijd een uurtje vooruit is gezet, is vannacht bij ons de tijd een uurtje terug gegaan. (Dus van 10, naar vorige week 9, naar vanaf nu 8 uur tijdsverschil.) Het betekent dus voor ons lekker een uurtje extra vandaag. Genoeg tijd om weer te wassen en onze bakkunsten te tonen. We staan namelijk op het punt weer een heerlijke taart en wat muffins te bakken ter ere van onze verjaardagen van deze week (Marlieke aankomende woensdag 4 april en Sanne zaterdag 7 april: niet vergeten he mensen

). We bereiken de mooie leeftijd van 24 jaar en de cadeaus zijn natuurlijk van harte welkom!

Wij gaan dus snel aan de slag! Jullie voor als jullie weer wakker worden nog een fijne zondag en weer een fijne week.

Bye Bye en tot snel,

Marlieke en Sanne

Ps. AAah hebben zojuist onze tweede flood meegemaakt! Dat we echt op de zondag-stand staan, is wel weer goed te merken. Hadden helaas van ons vorige debakel niks geleerd en stonden net helaas onze tweede zelf gevormde pool weer op te ruimen.. Slimpies!