PK’s, stalen ros en echt paardrijden!

Na een korte radiostilte vanaf onze kant,nu weer een verhaaltje vanuit de stad die meer dan 16.600 km bij jullie vandaan ligt! (Jullie hebben niet veel gemist, want vorige week was niet echt spannend met als hoogtepunt het shoppen in Melbourne voor een warme trui en vestje in en het volgen van een spin op de mouw van een man in de bus: 'oeh hij klimt al bijna in z'n nek!!'),

Wel leuk is wat te vertellen over de buschauffeurs hier: die hebben hun eigen relaxte ritme en houden niet erg rekening met wie ze moeten vervoeren. Is de trein 2 minuten te laat, dan rijden de aansluitende bussen (gaan maar 1x in het uur) gewoon leeg weg zodat de tientallen mensen op het station kunnen blijven wachten... En als de trein wel aansluit gaan de buschauffeurs rustig nog even een sigaretje roken, of het grappigste van allemaal: ze rijden een eindje van het station naar een openbare wc, stappen uit en gaan rustig even naar het toilet, terwijl de hele bus vol met mensen zit te wachten. (Toch apart?) De ene helft van de chauffeurs vertrouwt ons en laat de bus aan staan etc, de ander neemt de sleutel van de bus en z'n geldkluisje mee in het toilet

Na twee weken fulltime werken aan ons onderzoeksproject, waarin zelfs het vorige weekend niet ongeschonden bleef, zijn we al wel veel opgeschoten. Het verzamelen van onze data uit de patiëntendossiers is zo goed als klaar (als er niet stiekem nog wat patiënten worden bij gevonden/verzonnen net als bij Marliek deze week nog..). Daarnaast hebben we een begin gemaakt met het schrijven van ons artikel. Ook dit zal niet zonder slag of stoot gaan, want de prof had al voorspeld hoe dat zal gaan met voldoende aanpassingen van zijn kant: ‘Nee, dat moet anders. Zet dat stuk daar maar neer. Nee, dat moet zo. Ownee, hoe je het de eerste keer had was toch goed.' (Uuuh, nou dat hebben we gemerkt hoor

). Bovendien hebben we een aantal keer per week werkoverleg in de tram, waarbij hij plots naast ons opspringt en met ideeën komt voor ons stuk. (Uuh staan wij daar verrast met ons nog duffe hoofd. Haha, hebben soms nog wat opstartproblemen in de ochtend hoor) Maar het onderzoek en het artikel beginnen al een beetje een vorm te krijgen, dus gaat helemaal goed komen!

Dat we niet altijd even scherp zijn, blijkt ook wel uit het feit dat we hier soms Nederlandse woorden gaan verengelsen. Toen Sanne tegen de prof begon over een Aussie football wedstride, kreeg ze dan ook een wel heel erg verraste blik, haha. Uuh foutje..

Na deze goede vooruitgang met ons onderzoek, vonden we dat we wel weer een leuk weekenduitje hadden verdiend! Gisteren zijn we dus weer vroeg in de ochtend op pad gegaan, op weg naar een autoverhuurbedrijf. Het idee was om naar Mornington Peninsula te gaan (een soort schiereiland, wat vast zit aan Melbourne). Omdat deze mooie omgeving zo'n 150 km van Melton vandaan ligt en met het openbaar vervoer niet te bereiken is, hebben we ervoor gekozen een auto te huren: Aaaahhh, spannend, links rijden!!

Nou daar gingen we dan hoor. Sanne het eerst achter het stuur, wat hier dus rechts in de auto zit, dat alleen is al wennen. Daarnaast was het een automaat, (waar ik ooit tijdens het lessen (uuh 5,5 jaar geleden) voor het eerst, en gelijk voor het laatst, in had gereden). Haha een echt avontuur dus

Na een wat, uuuh, schokkerig begin, gingen we op pad. Bij elke bocht bleven we ons mantra herhalen: links blijven rijden, links blijven rijden. Gelukkig ging dat redelijk goed. Op wat kleine foutjes na, waarbij Sanne een paar stoeprandjes heeft geraakt (is best lastig hoor, omdat je rechts in de auto zit, en je inschattingspunt heel anders is, was ik een beetje geneigd iets te ver links te rijden. Oeps..

) Ook reed Sanne bijna een groep fietsers aan, bij het afrijden van een parkeerplaats Gelukkig was daar Marlieke die ‘ho!' riep en kon er nog net op tijd op de rem worden getraptHet lastige van het rijden hier is, de fietsers die geen eigen fietspad hebben, en als het mooi weer is (zoals het nu is vanaf het einde van afgelopen weekeindelijk weer) en ze in grote groepen rijden, denken ze de linker baan te kunnen claimen (van de twee linker banen) En daarnaast zijn Australiers ook niet erg slim qua ruimtelijke planning, want met parkeervakken is ook geen rekening gehouden en als er geen fietsers zijn, staan er wel ineens auto's midden op de weg!

Na een eerste stop bij Brighton beach (een mooi strand met erg leuke huisjes), kwamen we na 3,5 uur aan bij Point Nepean, het zuidelijkse puntje van Port Philip Bay, de baai die als het ware omarmd wordt door Melbourne en z'n suburbs. Bovendien is het het meest westelijke puntje van Mornington Peninsula (Beetje te snappen? Anders moeten jullie het misschien gewoon even opzoeken op een kaartje

).

Een erg mooi natuurgebied waar we mountainbikes hebben gehuurd om naar bij het uiterste puntje te komen. Hier kwamen we erachter dat we stiekem onze fietsen in Nederland wel heel erg missen! (Nooit van te voren kunnen bedenken). Na een keertje weer eens lekker actief bezig geweest te zijn en genoten te hebben van de natuur stapten we na een lunch in het zonnetje weer in de auto en bracht Marlieke ons naar Sommerville waar de paarden op ons stonden te wachten. Ook Marlieke moest even wennen aan de auto en het links rijden, maar uiteindelijk zijn we zonder kleerscheuren en zonder deuken, via een afgelegen off road pad bij ‘de manege' aangekomen.

Daar aangekomen waren de paarden nogal groot, maar omdat we best stoer zijn, stapten we als echte volleerde paardrijders gewoon op. Sanne op de oude (en nogal slome

) Tabitha en Marlieke op de stoere Luke. Sanne reed achter de instructrice, maar omdat Tabitha niet de snelste was, hield ze de hele groep op... Gelukkig bleef de instructrice haar aansporen om Tabitha sneller te laten gaan: ‘Big kicks on Tabhita!' (uuh Sanne bleef dat paard schoppen, maar ze bewoog voor geen meter harder. Voelde echt als dierenmishandeling) Gelukkig werden de paarden af en toe aangespoord tot draven (dat deden ze dan soms toch wel een stukje), waarbij Sanne hobbelend op het paard zat... (Nee, paardrijden is niks voor mij!) Gelukkig ging het Marlieke een stuk beter af! Zij draafde als talentvolle paardrijdster op Luke (met enkel haar ervaring als 7 en 8-jarige). Zat helemaal in het ritme.

Na het paardrijden hup de auto weer in en op naar huis. Met een verkeerde afslag hier en daar kwamen we heelhuids aan in Melton. Nog even snel met het genot van een auto boodschappen gedaan! (Normaal lopen we 2-3x per week met de zware boodschappen zo'n 20 minuten vanaf de shops naar hier. Nu we een auto ter beschikking hadden, moesten we er wel van genieten natuurlijk!!). Uiteindelijk was het toch tijd om afscheid te nemen van ons geliefde Toyotaatje en zat de dag er weer op.

Nadat bij jullie vorige week de tijd een uurtje vooruit is gezet, is vannacht bij ons de tijd een uurtje terug gegaan. (Dus van 10, naar vorige week 9, naar vanaf nu 8 uur tijdsverschil.) Het betekent dus voor ons lekker een uurtje extra vandaag. Genoeg tijd om weer te wassen en onze bakkunsten te tonen. We staan namelijk op het punt weer een heerlijke taart en wat muffins te bakken ter ere van onze verjaardagen van deze week (Marlieke aankomende woensdag 4 april en Sanne zaterdag 7 april: niet vergeten he mensen

). We bereiken de mooie leeftijd van 24 jaar en de cadeaus zijn natuurlijk van harte welkom!

Wij gaan dus snel aan de slag! Jullie voor als jullie weer wakker worden nog een fijne zondag en weer een fijne week.

Bye Bye en tot snel,

Marlieke en Sanne

Ps. AAah hebben zojuist onze tweede flood meegemaakt! Dat we echt op de zondag-stand staan, is wel weer goed te merken. Hadden helaas van ons vorige debakel niks geleerd en stonden net helaas onze tweede zelf gevormde pool weer op te ruimen.. Slimpies!

Vroom Vroom!

Ja hier is die dan eindelijk! Het verhaal waar jullie zo naar hebben zitten smachten! Zoals belooft weer eens wat nieuws vanaf dat grote eiland aan de andere kant van de wereld. Natuurlijk zijn jullie allemaal erg benieuwd naar de Grand Prix, maar we hebben nog wel meer gedaan hoor, deze week

Zoals jullie al weten, waren we de week goed begonnen met een dagje vrij en na een hele dinsdag en halve woensdag hard aan ons onderzoek gewerkt te hebben, vonden we dat het tijd was om nog wat meer van de stad te zien. (Haha natuurlijk speelde ook wel mee dat het 30 graden was en vonden dat we daar ook maar van moesten genieten, gaan hier tenslotte al richting de herfst..). Om het nog een beetje meer te rechtvaardigen, zijn we richting de Royal Botanic Gardens te gaan. Toch ook wel een bezienswaardigheid in Melbourne. Allerlei planten, bloemen en bomen zijn er te zien. Bovendien hebben we ook deze keer weer een mooie boom gevonden om te kunnen huggen. Uuh alleen was deze wel erg huge!! (zie ook bijpassende foto

) En om ook historisch verantwoord bezig te zijn, hebben we ook het monument voor de eerste wereld oorlog bezocht!

Om jullie gerust te stellen: de rest van de week hebben we wel gewoon gewerkt hoor (het weer was toch niet zo heel lekker

). Zaterdag hebben we een was-, mail-, skype-, boodschappen en schoonmaakdagje gehouden, waarbij we het leuke idee hadden om deze af te sluiten met een heerlijk zelfgebakken pizza inclusief filmpje. Hard gingen we aan de slag met het deeg (zwaar dat mixen zeg) en na het beleggen, konden ze mooi de oven in. Wat rook dat lekker en wat zagen ze er mooi uit! Helaas zijn we nog niet helemaal gewend aan het kook- en bakgerei wat ze hier gebruiken, want het bakpapier wat onder de pizza's lag, zat helemaal aan de bodem vast. Aaaah hup zoveel mogelijk eraf geprobeerd te halen. Bijna gelukt, maar wat overbleef was een lauwe pizza met stukjes papier... uuh heerlijk, maar niet helemaal een aanrader (slimme actie!!). Ook de film liep in het water, want het high tech stroom bespaar systeem van John, kregen wij als twee bijna technische meisjes niet aan de praat..(Tom en Robin waar blijven jullie toch?!). Na een beetje skypen toch maar lekker naar bed gegaan.

Niet kunnen slapen natuurlijk, want zondag was de dag. Het grote event, de Grand Prix daar gingen we naartoe! Zondag dus op tijd op en op naar de bus, vervolgens de trein, de bus en nog een tram en daar waren we dan. De GRAND PRIX MELBOURNE 2012! Tussen alle mannen en stoere vrouwen voelden we ons wel echt erg lieve en schattige meisjes

Haha wat deden we daar?! Gelukkig vonden we al snel een plattegrond met daarop de weg naar de lady lounge (ja speciaal voor de vrouwen). Nou als we het echt niet meer zagen zitten, konden we altijd daar nog heen.

Niet nodig bleek: want wat is daar een hoop te doen zeg! Het is echt een mega-event dat super veel mensen aantrekt. Nadat we een goed plekje hadden uitgezocht, waren we er helemaal klaar voor hoor: de Disney Pixar Race! (Daar waren we nou eenmaal voor gekomen...) Helaas was deze race afgelast (of hebben wij hem mss toch gemist?). Wat is dat nou?! Helaas geen cars-karren voor ons. Tijdens de RedBull race wel een heuse botsing met een enorme rookwolk gezien ( kijk de eerste actie was al binnen). Vervolgens onze weg gezocht naar de action zone, waar de echte stuntmannen op motoren te vinden waren. Allerlei backflips, supermans en kisses of death lieten de Crusty Demons ons zien. Niet normaal, we dachten bijna dat het mis ging en dat we als nog aan het werk moesten! Gelukkig ging het allemaal net goed. Van de Crusty Demons naar The Globe of Death. Een grote ijzeren bal waar eerst 1, toen 2, toen 3 en op het einde zelfs 4 motormannen rondjes in gingen rijden: knap!

Na een rondje langs oude, nieuwe, vreemde auto's, porches, audi's en alle andere merken waar wij iets minder bekend mee zijn, gingen we op zoek naar een goed plaatsje waar we de race in real life konden zien, liefst op een heuvel, maar waar ook een scherm te vinden was. Helaas het was erg druk, (maar dat hebben een aantal van jullie vast wel op tv gezien). Uiteindelijk een plekje gevonden en de race kon beginnen! Jeetje wat een lawaai, (gelukkig van genoeg mensen de tip gekregen oordoppen mee te nemen, alleen zelfs dat was nog niet genoeg!). Haha we hadden geen idee wie wie was en snapte na de eerste ronde al niet meer wie op welke positie stond (uuh was dat nou een redbull auto die langs kwam? (Het gaat zo verschrikkelijk snel!) Wie staat eerste? Ja, volgens mij loopt deze echt al een ronde achter hoor!). We hadden nog wel zo ons best gedaan ons in te lezen

.

Na een tijdje een heerlijk frietje op en onze weg gezocht naar een tv scherm, ergens waar we het commentaar wel konden horen

De laatste rondes hebben we dus goed kunnen volgen en we hebben meegekregen dat Button heeft gewonnen (een klein groepje Engelsen ging uit hun dak). Hebben jullie ons trouwens zien zwaaien? Volgens mij waren we wel ergens in beeld.

Na de Grand Prix was het feest nog niet voorbij, want de Crusty Demons hadden nog hun eigen finale wedstrijd. Natuurlijk nogmaals erg vet om te zien. Helaas moesten wij het toneel vroeg verlaten, zodat we de trein nog konden halen. (Natuurlijk nog wel even snel de baan op en wat pics schieten).

Al met al een geslaagde dag (bedankt voor de tip buurman Peter)! Ook een paar fotootjes gemaakt voor de liefhebbers. (Inclusief foto's van ons met de top 4

)

Nu weer hard aan het werk deze week.

Liefs,
Marlieke & Sanne

Ps. Hoorden dat het weer in Nederland ook erg goed aan het worden is. Geniet ervan!!

Al jaloers???

Mededeling:

Nieuw verhaal zal pas na het weekend geschreven worden, want...

WIJ GAAN NAAR DE GRAND PRIX MELBOURNE!

alle mannen al jaloers??

met onze auto kennis ;) maar dit is een once in a lifetime experience.. Heel dagprogramma met ook stuntmotoren, oldtimers etc...

Maar heel stiekem gaan wij natuurlijk voor de disney pixar race ;)

Liefs

Sanne en Marlieke!

Ps Nederlandse tijd is 7.00-9.00 's ochtends op zondag 18 maart. We zullen naar jullie zwaaien op tv ;)

Like a real backpaking tourist

Hallo allemaal!

Alweer een week voorbij... Wat gaat de tijd toch snel! De eerste 5 weken zitten er alweer op en hoewel we dachten al helemaal ingeburgerd te zijn (waar andere mensen ons de weg vragen: ‘uuuh geen idee' en waar ze ons vragen waar die en die zich toch bevindt: ‘uuuh, we don't know..), hebben we van het weekend dan toch lekker een beetje de toerist uitgehangen

Omdat het vandaag, maandag, Labour day is en we daarom net als alle Aussies een extra dagje vrij zijn, besloten we een leuk weekendtripje te maken. (Ik zeg Labour day moeten we duidelijk ook in Nederland invoeren! Mee eens toch?

)

Zaterdag vroeg (ja het was echt vroeg: 7.15u!) stapten we de deur uit. Fris en fruitig gingen we op pad richting The Dandenong, een natuurgebied in de suburbs aan de oostkant van Melbourne. Na een tripje van 3 uur, inclusief een busrit door de mooie bergen van the Dandenong kwamen we aan bij het William Rickets Sanctuary. Voor de echte cultuursnuivers onder ons: In dit park heeft William Rickets allerlei beelden van met name Aboriginals uit klei gemaakt. Mooi voor een aantal leuke fotomomenten en het laten slagen van een volgende foto-opdracht! (Namelijk Sanne op de foto met een sexy Aboriginal. Ja, moest creatief zijn toch

)

Toen we hier waren uitgekeken, zijn we weer in de bus gestapt en hebben we onze reis vervolgd in de richting van Belgrave. Hier aangekomen zijn we op de Puffing Billy gestapt (als echte toerist, want volgens ons doen de echte inwoners van Melbourne dit zelf echt nooit!). De Puffing Billy is een stoomtreintje waar iedereen met zijn benen uit het raam kan hangen en lekker van de zon (als die er is!), de natuur (als je aan de goede kant zit!) en de aswolken van de trein zelf kan genieten. Haha, nee het was een erg leuk tripje, waarbij alle mensen die langs de route van de trein staan, zwaaien naar de mensen op de trein. (Voelden ons net de Koningin

) Op het einde van de trip waren er weer genoeg fotomomenten en Marlieke mocht zelfs op de foto bij de machinist in de locomotief. Ze kreeg van hem zelfs een dikke knipoog toen ze de trein, zoals het hoorde, uitzwaaide die weer vertrok. (Sorry Robin, moet de mannen echt van haar afslaan)

Terug in Belgrave aangekomen was het inmiddels alweer half 6 en gingen we op zoek naar onze Bed & Breakfast. Hahah, nou dat was op zichzelf al een heel avontuur! Boven op een steile heuvel stond een ‘wat ouder', ‘traditioneel' huisje. Daar aangekomen hing er een bordje dat we onze schoenen uit moesten doen (uuuh apart?) en stapten we naar binnen: Pfooee, de hitte en een sterke lucht van geparfumeerde antieke bloemen kwam ons tegemoet. Ook de inrichting was erg uuuuhh... traditioneel (of zeg maar gerust kitscherig

)

Om wat te eten zijn we terug de heuvel weer afgelopen meer het dorpje in en zijn we bij een heerlijk Italiaans restaurantje belandt. Zitten we per toeval naast een andere Nederlander. (Owja dat hadden we jullie nog niet verteld, maar het stikt hier van de Nederlanders, gezellig hoor, maaruh we zaten toch in Australië?? Oppassen wat we zeggen dus.)

Na het eten weer de heuvel op terug naar de B&B. Oeps, hadden er geen rekening mee gehouden dat het wel erg donker was... zo zonder lantaarnpalen en langs een bebost pad, scheten we bijna wel wat peetjes

(op z'n Brabants)

De volgende dag goed begonnen met een heerlijk ontbijt. Om jullie een idee te geven: aan tafel met mooi bloemetjes servies met een gouden randje sloeg de sterke bloemengeur ons nog steeds op de adem, er zaten twee blonde haren tussen onze scrambled eggs (en nee niet van onze pruiken!!) en de marmelade was beschimmeld!!! Gatver! Na deze heerlijke ervaring hebben we snel onze spullen gepakt en zijn we bijna rennend de heuvel weer afgegaan. Wegwezen!

Gelukkig konden we er toch wel om lachen en zijn we snel onze weg vervolgd naar de Healesville Sanctuary. Dit is een soort grote natuurlijke wildlife ‘dierentuin', met allerlei Australische dieren. Van exotische vogels, slangen en platypus (vogelbekdier) tot kangoeroes, emu's en koala's. In dit park hebben we ook twee magic (of toch special) moments gedaan. En omdat we al vroeg in het park waren, konden we met z'n tweeën kennismaken met Phoenix en Total Bell. Twee superschattige baby wombats van 9 en 10 maanden oud. Jeetje die beesten zijn echt al sterk. Wisten jullie trouwens dat wombats hier denummer twee aangereden dieren zijn. Tip: pas op, want je auto gaat echt aan gort zo stevig zijn die beesten, ze kunnen een auto zelfs laten omrollen al je ze aanrijdt!

Later op de dag hadden we nog een ontmoeting met Tapini, een 15 jaar oude tree kangaroo. Zie ook de foto hoe raar dat beestje eruit ziet, is wel heerlijk zacht

)

Het park is echt een aanrader voor iedereen die hier in de buurt eens gaat reizen, zelfs als je niet eens echt van dieren houdt, echt doen!

Helaas ging om 17.00u de poort dicht en moesten we de bus weer in. Na een heerlijk fish & chips diner hup moe en voldaan de trein weer in en op naar Melton. Dit was echt een super trip!!!

Op naar een nieuwe week, wat zullen we dan weer gaan beleven....?

(Genoeg cliffhanger, Koen? Kijk anders ook nog maar even tussen de foto's

Tot ons volgende verhaal! Nu hup de zon in

Liefs,
Marlieke en Sanne

Ps. Zie ook eindelijk de foto's van de Barbie

De week van....

1 ... de showers in Melbourne
Helaas, hoewel we jullie eerder jaloers konden maken met het heerlijke weer hier in Australië, hebben we deze week nog meer dan andere dagen ondervonden dat het ook hier behoorlijk hard kan regenen

. Het weer kan (zoals al eerder verteld) behoorlijk veranderlijk zijn en de echte Melbourners zijn er dan ook helemaal vol van. Overal waar je komt wordt er over geklaagd. Als de grote schuldige worden wij aangewezen: ‘You must have brought the rain from Holland!'

2 ... de strike in de regen
Echte Melbourners zijn natuurlijk gewend aan het weer en laten zich er niet door tegen houden! Zelfs de stakingen gaan gewoon door. De verpleegkundigen en verloskundigen houden al twee weken acties voor betere CAO-regelingen, zoals hogere lonen en minder patiënten per verpleegkundige. En dat gaat ook door in de regen! Gewapend met paraplu's, poncho's en regenlaarzen staan ze elke ochtend langs de weg door het ziekenhuis naar auto's te joelen! Respect!

3 ... de USB-stick crash
En of de regenbuien niet al genoeg negatieve invloed op ons humeur hebben

besloot Marliekes USB stick om ineens de map met alle bestanden van deze stage, inclusief alle gevonden literatuur eraf te gooien. De ene minuut stond de map er nog op, het andere moment niet meer! Alsof ze een glazen bol heeft, had Marlieke net de dag ervoor een backup naar haar email verstuurd! Lichtelijk geïrriteerd heeft ze al het mogelijke geprobeerd om de bestanden terug te halen. Gelukkig bleek aan het einde van de dag dat ze thuis in Melton ook nog een groot deel op de laptop had opgeslagen. *zucht* de schade viel mee uiteindelijk! Maar twee bestandjes, niet al te belangrijke, kwijt!

4 ... de aardige mensen, eigenlijk overal
We moeten het toegeven, Australiers zijn toch meer gastvrij en vriendelijker dan Nederlanders (sorry

)! Als een wildvreemde in Nederland tegen je begint te praten in de trein, kun je nog wel eens denken 'moet hij iets van me?' Maar hier is het heel normaal! Ons accent en geklets in het Nederlands is dan ook een zeer geschikt onderwerp voor een leuke openingszin! En dat maakt het treinen een stuk leuker!

5 ... een echte Australische BBQ-party, inclusief poepluiers
Gisteren hebben we onze eerste echte Australische party meegemaakt. Travis (schoonzoon) en Dakota (kleindochter die 1 wordt) gaven een BBQ. Het feest begon om 14.00uur met een soort kinderfeestje. (Jeetje, wij hadden nog nooit zoveel kinderen bij elkaar gezien, inclusief de bijbehorende poepluiers. Heerlijk die lucht terwijl je een hamburger zit te eten

). Vervolgens werd de bbq aangezet en stonden traditiegetrouw de mannen achter de barbie en zaten de vrouwen bij de kids. Nou de Aussies weten wel hoe gegeten moet worden, het was zoveel! Natuurlijk kon ook de taart hier niet ontbreken. Als echte Australische traditie waren er ook twee heerlijke taarten gebakken, helemaal in thema, een prinsessentaart voor Dakota en een echte hunterstaart voor Travis incl. GI Joe die een pig aan het killen is. Na de bbq hebben we ons bij de echte mannen aangesloten aan de pooltafel en hebben we ze eens een lesje poolen gegeven (Dat hadden ze niet van ons verwacht!). Ondertussen vloeide de alcohol rijkelijk, gelukkig kunnen wij wel wat hebben. Al met al een erg gezellige avond.

6 ... een nieuwe liefde voor Marlieke
Na een flink aantal uren feesten, begon het al aardig laat te worden en de meeste kinderen lagen uitgeput op bed. Echter, Makai (Dakota's 4,5 jarige broertje en dus ook John en Lilians kleinzoon) probeerde al uren lang zijn ogen open te houden en zat bij zijn oma op schoot naar het poolen te kijken! Inmiddels was het al half 12 maar hij wilde echt niet naar bed! Toen zijn oma buiten een sigaretje opstak, kwam hij steeds lang de poolruimte gewaggeld met een deken omgeslagen. Elke keer keek hij heel verlegen lachend naar binnen naar Marlieke en Sanne. Aan het einde van het feest kwam Lilian naar Marlieke toe: Makai had haar een geheim toevertrouwd. 'I'm in love with Marlieke. I want her to be my girlfriend!' Hoe schattig! Maar verlegen als hij is heeft hij nog niks tegen Marlieke erover gezegd. Ze kreeg wel een good night kiss toen we weggingen! Ja Robin, je hebt concurrentie van een echte Aussie! En dat na maar een paar korte gesprekjes en de 4e keer dat ze elkaar zagen!

7 ... een nachtelijke autorit
Rond 12 uur ‘s nachts, tien uur na het begin van het feest, was het feest dan toch echt op z'n einde! Uitgeput zaten we achterin de auto een beetje na te genieten, totdat Lilian ineens vol op de rem trapte! Er hupte een kangoeroe langs de weg en die willen we natuurlijk niet aanrijden! Helaas gebeurt dat hier maar al te vaak. Daarom reden we ook met 40 km/h over een 80 weg... Maar omdat het erg mistig was en stikdonker (Australie is te groot om ook maar ergens straatlantaarns neer te zetten!) schrik je alsnog ook al waren we er op voorbereid. We hopen dat deze roo braaf langs de weg is blijven springen!

8 ... een bezoekje aan de kapper
Op aanraden van Lilian hebben we vandaag een bezoekje aan de kapper gebracht. Kost maar 80 dollar voor een verf- en knipbeurtje: kunnen we dus best doen dachten we. Omdat we wel weer eens wat anders wilden en omdat Robin Marlieke graag met die haarkleur ziet en Sanne altijd wel weer eens terug wilde naar dat kleurtje, maar dit van Tom niet mag, zijn we gegaan voor......: BLOND! (Verrassing

!)

9 ... een bezoekje van de politie
Na ons bezoekje aan de kapper, stond opeen de politie voor de deur. Ownee wat hebben we gedaan?! (Is het de fashion police en komen ze ons oppakken, omdat we voor dat blonde haar zijn gegaan? Zijn we nu te oogverblindend mooi of hebben we dan toch een kangoeroe geraakt vannacht?)
Gelukkig bleek dat wij niks hadden misdaan, maar dat er een heuse police chasewas geweest. De dader was de politie ontvlucht en had zijn auto naast het huis van J&L in het gras geparkeerd. (Ow we vonden hem daar al zo raar staan, met een aan elkaar getaped raampje..) Of we toevallig iets gezien hadden? Nee, helaas (want we hadden best zin in nog wat actie:P)

10 ... een lesje Australië
Ter afsluiting willen we jullie ook nog wat dingen leren over Australië.
Wisten jullie dat :
-Australië 186,4 x groter is dan Nederland, maar dat er maar 21,3 miljoen mensen wonen! (Plek zat dus zou je zeggen).
-Een van de favoriete bezigheden in Australië eten is. Met veel leuke restaurantjes en fastfoodketens is er voor ieder wat wils. De gemiddelde kledingmaat ligt hier rond het maatje 60, veel eindbazen dus... Gelukkig kunnen we hier genieten van leuke programma's als My Kitchen Rules en The Biggest Loser

-Dat er veel soorten wegen zijn in Australië en dat fietsen hier echt overal kan, zelfs langs de snelwegen waar je 110 mag! Een helm dragen is trouwens verplicht, (daar zul je veel aan hebben)
-Je hier geen fooien geeft (Doet hier echt niemand is ons verzekerd).
-Reizen met de bus hier net zo snel gaat als met de trein (een TGV hebben ze hier nog niet uitgevonden).
-De meest gebruikte woorden See ya en Good day zijn.
-De krekels hier 's avonds tot leven komen... Heerlijk ze maken een geluid dat beschreven kan worden als een auto die gierend door de bocht gaat (maar dan continu) of als iemand die met zijn slijptol bezig is. (Heerlijk om bij in slaap te vallen, gelukkig heeft Sanne oordoppen mee).
-Een tea towel echt gewoon een theedoek is.
-Tea wordt ook wel een ander woord is voor diner (maar dan ook weer gewoon voor thee wordt gebruikt).
-Een zucchini een courgette is.
-En wasknijpers hier pegs worden genoemd.
-Owja en dat Vegimite hier smeersel op brood nummer 1 is (don't try it at home is echt smerig, maar iedereen eet het hier..)

Ohoh het verhaal is weer heel erg lang geworden. Hopelijk zijn jullie niet afgehaakt... Fijne week weer allemaal en tot een volgend verhaaltje.

Liefs,
Marlieke en Sanne

PS. de foto's van ons mooie nieuwe haar zijn geplaatst, maar de foto's van de party houden jullie tegoed

Heatwave & flood!

Ja hoor, het kon toch nog warmer! Dachten we dat het vorige week lekker warm was met 26 tot 34 graden, dit weekend hebben we dan toch echt de Australische heat wave, waarbij het kwik dit weekend stijgt tot de 40 graden en het in de nachten afkoelt tot (maar liefst?!) 25 graden! Dat is niet gewoon warm meer, nee dat is echt heet

Gelukkig zijn wij echte bikkels en slaan we ons er wel doorheen

Deze week hebben we een rustig weekje gehad, woensdag een heerlijk dagje thuis gewerkt (wat op de foto's wel duidelijk is te zien toch?

Druk met studeren, schoonmaken en taart bakken... )
Haha, volgens mij klinkt het echt alsof we hier heel de dag niks doen... Nou is dat wel een beetje zo, maar zijn ook hard aan het werk voor ons onderzoek hoor (op de andere vier dagen van de week)! Onze begeleider ziet er ons al een mooi artikel uitslepen en heeft al in gedachten dat we een mooi praatje gaan houden op een congres in Birmingham, in the UK (Aaaaahhhh!!! Moet dat in het Engels?. Gelukkig kunnen we nog even oefenen.) Maar moeten dus wel ons best blijven doen.

Gisteren zijn we naar het strand gegaan, haha goed idee he met 40 graden? Met zonnebril op zijn we eerst naar Port Melbourne gegaan, waar we de pier hebben gezien waar Lilian 50 jaar geleden samen met vele andere immigranten vanuit Nederland met de boot is aangekomen en waar we vervolgens een plekje op het strand hebben uitgezocht. Het enige plekje in de schaduw (of ook wel shade!) hebben we gelijk ingepikt. Het was wel een kilometer van de zee (zie ook foto) maar wij zaten beschermd

. Vervolgens zijn we, omdat de zon hier toch rechtsom draait (of was het nou linksom Christ? Ik ben er nog steeds niet uit. Of hebben jullie het al ontdekt in Nieuw-Zeeland?) en de schaduw ons in de steek liet, vervolgens naar St. Kilda gegaan, een strand iets verder op. Alle hippe mensen zijn daar te vinden en het was daar dan ook heel erg druk. Helaas was hier geen plekje schaduw op het strand te vinden. En hoewel de Aussies zelf hier als echte diehards bakken (vandaar het hoge percentage huidkanker hier!), leek ons dat iets teveel van het goede en hebben we een plekje in een dichtbij gelegen parkje onder een mooie boom uitgezocht.

Na een heerlijk ijsje (ja, met klotsende oksels en verhitte koppies aan het einde van de dag, zoals te zien) zijn we weer op huis aan gegaan. Nog even snel en makkelijk geMcDonaldst en hup de koelte van het huis weer in.

Haha, naast een heuse heat wave en bush fires bij Rebecca (de dochter van L&J) in de buurt, hebben we as we speak ook onze eerste flood meegemaakt. Terwijl ik dit verhaal zit te typen roept Marlieke plots: ‘SANNE, KOM SNEL! NU!'. Ik ruk natuurlijk de hordeur open en vlieg zo snel als ik kan, bijna struikelend over een opladerdraad, naar Marlieke. Denkend wat zou er nu gebeurd zijn, is het weer een spin? Of misschien een slang? Of hebben we dan toch echt een kangoeroe midden in het huis staan (wat stiekem best vet zou zijn, toch?) Nee, het was veel erger een echte overstroming!

Het is natuurlijk weer zondag en dus wasdag en onze eerste was zat weer in de machine. Als Marlieke per toeval de bijkeuken inloopt, ziet ze heel dat kamertje blank staan. In een snelle reactie drukt ze de stroom uit en roept Sanne to the rescue. Heel goed gehandeld Marliek (zou ik natuurlijk ook doen

). Maar wat bleek, de waterafvoer loopt hier naar (wat wij niet wisten) de gootsteen. Helaas stond er in de gootsteen een teiltje die de gootsteenafvoer bedekte... Slimme actie (niet onze schuld!)!

Nou al die natuurrampen hier in Australie deze week, hebben we gelukkig overleefd. Op naar weer een nieuwe week. Aussie, kom maar op!

Liefs,
Marlieke en Sanne

Ps. Hopelijk heeft iedereen bij jullie de carnaval weer overleefd. Helaas konden we er niet bij zijn. (Maar volgend jaar gaan we voor een nieuw pakkie, hoor Char)
Pps. We miss you too( haha, vooral jullie: Koen en Rachella

)!!

GREAT OCEAN ROAD!

G'day!

Omdat sommigen van jullie ongeduldig worden (he els en Bep

) en we onze lezers natuurlijk wel tevreden willen houden (want we vinden het erg leuk dat jullie onze avonturen volgen en leuke reacties plaatsen ) bij deze een nieuw verhaal!

Woensdag konden we onze eerste hittegolf (34 graden) meemaken, nou ja voor Nederlandse begrippen tenminste want hier spreken ze pas over een hittegolf als het meer dan 40 graden is! Om wat zonnestraaltjes mee te pikken zijn we om half 4 gestopt met werken en zijn we lekker naar het park gegaan! Wel goed gesmeerd natuurlijk want je wordt hier om je oren gegooid met antihuidkanker campagnes zoals megagrote bussen met zonnende mensen en dan de tekst 'skin cells in trauma'...

Rond Melbourne kun je vier seizoenen in 1 dag meemaken en een typisch verschijnsel is een zogenaamde cold change. De temperatuur zakt dan ineens in de middag ruim 10 tot 15 graden. John had er echter niet bij gezegd dat het dan ook kon gaan stortregenen! En na een paar warme dagen dachten we dat we niet meer met onze paraplu hoefden te slepen...

We liepen die donderdag het ziekenhuis uit en het zag er erg dreigend uit. Steeds sneller lopend naar de bus, waren we de regendruppels helaas niet voor. Gelukkig nog redelijk op tijd de bus, de trein en weer de bus. Want we waren nog maar net thuis of de hemel barstte open! In een bui viel er maar liefst 25 ml regen. Helaas is dit niet genoeg om het gele gras groen te toveren

Aangezien we ruimte hadden bespaard door onze paraplu en emergency poncho thuis te laten, konden we wel onze fotocamera meenemen om jullie te laten zien waar we dan de hele dag zitten en wat we uitvreten. Marlieke dus aan de slag met haar camera (she loves de zelfontspanner functie ;) Robin weet daar alles van!) Na een paar test foto's had ze eindelijk de juiste plaats gevonden om de camera neer te zetten. 10 seconden knipperend voordat de foto werd genomen, kwam net op het moment supreme de professor binnen lopen! Marlieke kon nog net de camera omdraaien zodat het knipperen niet zou opvallen! PS foto's daarna zijn toch gelukt: zie de fotoserie!

Onze taak is dossiers van patiënten met stofwisselingsziekten doornemen, belangrijke dingen noteren in een zelfgemaakte database, hierover conclusies trekken en een verslag schrijven. Nu hebben we per patiënt 2 soorten dossiers, een dun genetisch dossier met alleen de belangrijkste brieven rond de patiënt en de erfelijke info, en de ziekenhuisdossiers, welke veel meer info bevatten. We hadden alleen nog maar de genetische en dachten al aardig op te schieten tot de professor een aantal van de ziekenhuisdossiers kwam brengen. We schrokken: ze waren soms wel 10 cm dik, vol met deels kriebelig handschrift! En dit waren alleennog maar die van Marlieke die de patiënten bekijkt die geen tot weinig symptomen hebben in tegenstelling tot Sannes patiënten die juist vaak wel veel symptomen hebben: hoe dik zullen haar statussen dan wel niet zijn?!

(Lotte V: flashback gelukkig nu wel een bureau..)

Toen Marlieke donderdagavond naar de douche liep zag ze ineens een spin, heel dapper niet gegild en John erbij gehaald (volgens John kun je ziek worden van die spin als hij je bijt) en die heeft hem dapper neergeslagen om vervolgens onze kamers en de badkamer grondig te lijf te gaan met een bus insectenspray ugh ugh...

Op vrijdag kregen we onze eerste inburgeringstest: een Japanner van een internationaal telefoonbedrijf zocht de weg naar een golf club in het Royal Park voor een business meeting en wist niet wat hij met zijn kaartje moest doen in de tram en wat de juiste halte was. Blijkbaar zien we er al uit als echte Australiërs, want hij vroeg onze hulp! (En gelukkig wisten we ook het antwoord

)

We zijn er inmiddels wel achter dat de Australische regering van papierwerk houdten voor alle mogelijk denkbare dingen een formuliertje heeft. We hadden er al 4 ingevuld, kopie van onze paspoort aangeleverd, CV ingeleverd voor ons dossier, maar dat bleek nog niet genoeg te zijn: ze willen graag ook nog een Verklaring omtrent het gedrag uit Nederland (veel scanwerk, machtigingen maken voor onze ouders en zusje om die op te gaan halen etc) en ook een Working with children check (ook al werken we niet echt direct met kinderen hier..) Dit laatste vereist een ingevuld boekwerkje, foto, een kopie van paspoort, visum en een verklaring dat we op een Australisch adres wonen. Dit laatste wisten wij niet en dus konden we nog een keertje terug nadat we door John een brief hadden laten ondertekenen!

Maar na al deze papieren rompslomp en een week hard werken (OK, ook een beetje in het park gelegen

) en het vele reizen verdienen we wel een leuk dagje uit! Dat dachten John en Lilian ook en ze namen ons mee naar een beroemd stukje Australië in de buurt van Melbourne. Namelijk: The Great Ocean Road!!

We zijn ‘s ochtends vroeg om 9.15 vertrokken en deden er ruim een uur over om bij het begin van de route te komen: Torquay. Sanne en Marlieke zagen voor het eerst de oceaan en sprongen spontaan een gat in de lucht! We waren bang dat de zon niet zou komen aangezien het 's ochtends nogal bewolkt was, maar rond 11 uur brak de lucht open en kwam de blauwe lucht tevoorschijn! Hierna reden we door over de beroemde kronkelweg langs de oceaan(niet geschikt voor mensen met wagenziekte.. neem je reispilletjes maar mee Inge

). Onderweg zijn we een paar keer gestopt om foto's te maken en een stukje te lopen naar bekende uitzichtpunten. Onder andere The Lighthouse bij Aireys Inlet. Een witte vuurtoren met rood dakje en prachtig uitzicht op de oceaan! Lopend over een paadje tussen de struiken, slaakte Sanne ineens een zacht gilletje: Help wat is dat? Er liep een soort van slang met pootjes over het pad! John vertelde ons dat dat een blue tongue lizzard is en dat dat juist een goed teken is: als je er daar veel van ziet betekent dat dat er waarschijnlijk geen slangen zijn!

Van Aireys Inlet, het kwik liep inmiddels op tot 28 graden, reden we verder naar Lorne om te lunchen! Marlieke zag weer een mooi Kodakmomentje: een stukje verlaten strand. Hier wilde ze ook wel een springende actiefoto. Helaas was de timing tussen foto maken en springen steeds net verkeerd en stond ze steeds erg maf op de foto! John en Sanne zagen daar de humor ook wel van in! Uiteindelijk toch nog gelukt

.

We reden verder naar Apollo Bay ons eindpunt (dat is halverwege the Great ocean road, maar meer is niet te rijden in een dag als je wilt stoppen onderweg en ook nog terug moet ‘s avonds!) Onderweg kwamen we langs een prachtig verlaten strandje met veel grote stenen, waartussen allemaal mooie schelpen te vinden waren! Sanne heeft een hele verzameling bijeen gesprokkeld en mee naar huis genomen! Toen we verder reden zagen we allemaal toeristen omhoog staren en foto's maken: wat waren die aan 't doen? John snapte het wel: er waren koala's te zien in de bomen, snel even illegaal de auto geparkeerd naast de weg en een paar foto's gemaakt! Wat een luie beestjes zeg! Over lui gesproken, de tamme kangoeroes op de golfbaan van Anglesea hupsen maar wat rond en liggen fotogeniek van het zonnetje te genieten!

Aangekomen bij Apollo Bay rond half vier hebben we nog even goed rondgekeken naar leuke accommodatie plekken voor als we met Tom en Robin dit stuk gaan rijden! Na nog even op het strand te hebben geluierd zijn we weer terug gereden en kwamen we om kwart over 7 ‘s avonds weer thuis aan. Onder de indruk van alle mooie uitzichten hebben we lekker uitgeslapen en houden we vandaag een rustdagje: weblog verhaal schrijven, de was doen, boodschappen doen, etc...

In woorden is het lastig te beschrijven, (nou eigenlijk in 1 woord: GEWELDIG) maar bekijk ook zeker de foto's van de great ocean road!!

Groetjes van Sanne en Marlieke!

Hoe overleef ik ... de eerste stagedagen in Australie?

Hoi allemaal!

Hoe overleven wij....? Eigenlijk heel ons verblijf in Australië toch

. Maar wees gerust, gelukkig hebben we de eerste dagen op onze stage overleefd en natuurlijk ook afgelopen weekend;).

Op zaterdag namen John en Lilian ons mee voor een drive om de omgeving wat te verkennen. Bovendien zouden we hun kleinzoon Makai weer terug bij zijn ouders afzetten (= een schattig jongetje van 4 dat toch wel erg jaloers op ons was, omdat wij zo lang bij zijn opa en oma mochten blijven). Makay's vader jaagt in de bossen enhad een aantalopgezette zwijnen in zijn kamer staan, zelf geschoten door de man des huizes! Wel heell aardigvan de dochter van J&L die ons gelijk al uitnodigde voor een girls night, dan zou ze wat vriendinnen uitnodigen en konden we zonder de mannen plezier hebben en films kijken, super gastvrij dus;)

Verder nog wat rondgereden in de stadjes hier in de buurt, mooi watervalletje gezien en flink gezocht naar koala's. Helaas zagen we die pas zondag voor het eerst in Melbourne zelf (zie ook de foto

). Zondag dus weer naar de city geweest. Helaas de bus gemist en dus twee uur moeten wachten tot er weer een trein zou gaan, haha wij zijn echt goed met het openbaar vervoer hier:P. Tussen de buien door, wat geshopt, naar Federation Square geweest en het oude Flinderstreet station bekeken. Toen maar weer terug gegaan, we kunnen Melbourne beter bekijken als het mooi weer is, en dat krijgen we nog genoeg:) 's Avonds rustig aan gedaan en ons voorbereid op onze eerste werkdag.

En die hebben we overleefd hoor! We kunnen gelukkig iedere ochtend om 7.30u meerijden met John, zodat we rond 9 uur in het ziekenhuis zijn, dus dat scheelt

. De eerste werkdag was met name kennismaken met mensen, uitleggen hoe dingen werken en besprekingen volgen. Het schakelen naar moeilijk medisch Engels is toch wel erg lastig:O. Vooral omdat ze over dingen praten die we in het Nederlands nog niet eens snappen... Maar knikken braaf ja en amen en dan komt het vast wel goed.Onze werkplek zit bij een andere research groep dan waar we onderzoek doen (ons herkenningspunt: een grote knalroze muur;) nu behoren we qua werkplek tot de pink research group) en de professor van die groep kwam even kennismaken met ons. Ze zijn echt heel aardig hier! Ze wezen ons de weg naar de 'kantine'. Een grote ruimte op de vijfde verdieping met een gigantische raampartij die uitkijkt over heel Melbourne!

Nog niet echt productief kunnen zijn, maar uiteindelijk kwam ook de 1e dag ten einde en konden we weer op pad. Om kwart over 7 stapten we het huis van J&L binnen en stond het eten voor ons klaar, luxe!!

De tweede dag ging al stukken beter, allereerst vanwege het supergoede weer. We willen niemand jaloers maken hoor maar vandaag was het 28 graden, strakblauwe lucht en heerlijk zacht windje. En voor degene die nog niet impressed zijn, het blijft nog heel de week zo lekker (maar zoals we al zeiden, dit vertellen we zeker niet om iemand jaloers te maken hoor

). Naast het goede weer kregen we ook de leuke opmerking van onze begeleider dat we de reistijd maar van onze werkdag af moesten trekken en elke dag maar lekker vroeg de stad in moeten gaan: doen we!! Dus gelukkig ook door de week genoeg tijd om wat van de stad te zien en te genieten. Dat maakt al het reizen met de trein weer goed! We moeten wel oppassen: met onze bleke huidjes moeten we goed zonnebrand smeren! (met name hier in Australie met een erg dunne ozonlaag)

Dat we nog niet helemaal gewend zijn en soms de weg kwijt raken in het ziekenhuis kwam pijnlijk naar voren, toen bleek dat Marlieke al twee dagen naar de mannen-wc ging! (Haha miste je Robin zo erg?). Ze kwam erachter toen er opeens een oudere man (de professor van de 'pink research group') voor haar neus bij de wc stond: 'I think you are a little bit confused because of the pink sign'

. (Marlieke: maar de tekening van het mannetje en het vrouwtje is bijna hetzelfde! En gisteren gingen hier ook vrouwen naar binnen! ) En het leuke was dat die ochtend een andere nieuwe onderzoeker de wc binnen was gelopen waar Marlieke haar handen aan het wassen was, dacht dat hij op de vrouwen wc was en vervolgens 5 minuten lang verdwaald door de gang liep, wanhopig op zoek naar de mannen wc. We moesten hier zo om lachen dat we vervolgens bijna een luxe vergaderzaal inliepen, waarvan we dachten dat het de kantine was, ahum..

Beloofd dus een erg relaxte stage te worden, waarin we lekker veel van Melbourne kunnen zien en van de zon kunnen genieten, want dat is toch wel de grootste reden dat we hier zitten

(En ja moeders we smeren goed!)

Voor iedereen in het al wat minder koude Holland, werkze weer vandaag. Wij gaan zo weer lekker slapen.

Liefs,
Marlieke en Sanne

En natuurlijk een happy Valentine ;)